Beste mensen,

Vooraf wat aandachtspunten bij en gedragscodes tijdens uw onderzoek.

LijkUit vorige afleveringen weten we dat teams tot vlak bij de dader kunnen komen. Maar dan bent u er nog niet! Want reken er op dat daders hun daden beslist niet uit eigen beweging zullen bekennen, het is dus kunst om de juiste vragen te stellen. En, als u zeker bent van uw zaak, of ernstige vermoedens hebt, de verdachte(n) te confronteren met bewijsmateriaal, of scenario’s die u uitgevogeld hebt.
Project M is eerder een rollenspel dan een speurtocht. U speelt de rol van rechercheur. Daarin bent u -meer nog dan de verdachte- gebonden aan de wet. Houdt u zich niet aan de wet, zal de verdachte altijd vrijuit gaan. Zo zit dan nou eenmaal in elkaar, en dat is maar goed ook.

Het is ook verstandig om binnen de kaders van ons spel niet uit te gaan van de macht van “de sterke arm”. Want die bent u binnen ons spel niet - zelfs als u het in het echt wel bent. U zult zich bij het verhoren van uw verdachten (en getuigen) vooral moeten laten leiden door strategie en voorkomendheid. Voordat u iemand vragen gaat stellen, is het belangrijk dat u zich realiseert wat u precies te weten wilt komen. In het verloop van de dag wordt dat element steeds belangrijker. Een vraag is niet een schot op doel in de hoop zo de schuldige te vinden; een vraag dient er vooral voor om iets uit te sluiten. Goed recherchewerk probeert alle andere mogelijkheden te elimineren zodat er uiteindelijk maar een mogelijkheid overblijft. Of, zoals Sherlock Holmes het zegt: “Als alle mogelijkheden zijn uitgesloten, blijft uiteindelijk de onmogelijkheid als waarheid over.”

Ook de stijl van het stellen van de vragen is belangrijk. Niet iedereen heeft de geslepen charme van Inspector Columbo en soms zou je wel de verwarde woestheid van Horst Schimanski op je verdachten willen botvieren, maar realiseert u zich steeds dat in ons spel maar heel weinig mensen mee spelen. De meeste mensen die u aan zult spreken, zijn zich niet bewust van het spel; weten niets van het verhaal of weten niet dat ze iets weten. Juist deze mensen moet u voorzichtig en stijlvol benaderen. Want hoe zou u het vinden als u ineens door 6 mensen wordt benaderd met kortaf gestelde vragen over iets waarvan u niet weet dat u er iets over weet? Zou u zelf uitgebreid nadenken of liever maken dat u wegkomt?

De grootste fout die u als rechercheur kunt maken, is werken vanuit de zogenaamde “tunnelvisie”. U denkt “die heeft het vast gedaan!” en vervolgens gaat u alles wat u tegenkomt zo uitleggen dat uw gedachte klopt. Dat is niet slim. Dan hebt u straks misschien wel iemand achter de tralies, maar een paar jaar later moet een rechter ze dan toch weer vrijlaten met alle schade en schande voor u.
Overigens moeten we erkennen dat we de verhalen van project M wel zo geschreven hebben dat die tunnelvisie snel ontwikkeld wordt. Aan u dus de opdracht om door goed recherchewerk -en dus o.a. door het stellen van de juiste vragen- alle andere mogelijkheden uit te sluiten om zodoende bij de echte dader te komen.

En dan over de “daders”. Dat zijn mensen die spelen de rol van dader. Dat betekent twee dingen:

1. Nee, ze hebben niet echt iemand vermoord. Dus behandel ze netjes

2. Ja, het zijn acteurs die reageren zoals een echte schuldige zou reageren. Ze geven dus niks cadeau.

Succes!